Azroz: Nów | Rozdział 20 - Poznaj Siebie

ROZDZIAŁ 20

Poznaj Siebie

            Rano Gosia była pewna, że to Rudid „pomógł” zasnąć jej i Basi. Tak dobrze nie spało jej się od dawna, a już na pewno odkąd przybyli do Azrozu. Dziewczyna poczuła wyrzuty sumienia widząc puste łóżko Andrzeja.

            Przy śniadaniu zarówno Rudid jak i nauczyciele zachowywali się jak gdyby nigdy nic. Gośkę zaczynało to irytować zwłaszcza, że przy miejscu kuzyna nie było nawet nakrycia. Nie wiedziała jak ma to rozumieć. Czy Andrzejowi coś się stało? A może zrezygnował, bądź to z niego zrezygnowano?

            Nie było jej dane zadać nikomu tych pytań, bo zaraz po posiłku Wén Shēn kazał im iść za nim. Dziewczyna chciała zaprotestować, ale Rudid uciszył ją i położył rękę na jej ramieniu jakby chciał powiedzieć „zaufaj mi”. Dobre sobie.

            Kiedy doszli do jeziora Wén Shēn nawet nie rozejrzał się, żeby sprawdzić czy Andrzej nie nadchodzi. Kolejny, który udawał, że było tylko dwoje Wybrańców. A właściwie dwie… dopiero teraz Gośka zdała sobie sprawę z tego, że z kuzynem było im raźniej. Jednak, co facet to facet. Mógł być tchórzem i uciekać w popłochu, ale kiedy był obok, było inaczej.

— Co tu się właściwie dzieje? — szepnęła Basia, gdy szły na zajęcia z Odynem. — Andrzej dostał wolne, czy zgubił się w lesie?

— Dobre pytanie. Wszyscy są nad wyraz spokojni.

            Musiały przerwać, bo dotarły na miejsce. Odyn patrzył na nie srogim wzrokiem. Zdaniem Konstantego Krasnoludy nie należały do przyjemniaczków. Ich nauczyciel zdawał się potwierdzać tę teorię. Patrzył niecierpliwie na klepsydrę, która odmierzała czas zajęć. Basię zastanawiało to, że nie spuszczał z niej wzroku nawet, kiedy zajęły miejsca. Nie rozpoczął też lekcji.

— Jeszcze ja! — obie dziewczyny odwróciły się jak na komendę, kiedy usłyszeli nagłe wołanie.

To Andrzej biegł do nich od strony lasu. Odyn odwrócił się powoli i poruszył wąsami. Trudno było stwierdzić czy się uśmiechnął czy skrzywił, ale druga możliwość wydawała się bardziej prawdopodobna.

— Przepraszam za spóźnienie — wydyszał chłopak opadając na swoje miejsce. — To się więcej nie powtórzy.

— Skoro mamy już komplet — burknął Odyn — to może ktoś mi powie, czym są runy? Na przykład Homectus Neptunios?

            W oczach Krasnoluda Andrzej dostrzegł nadzieję, że nie będzie znał odpowiedzi. Niestety rozczarował nauczyciela. Nie tylko przywołał legendę, którą jakiś czas temu opowiedział im Łukasz, ale dodał też kilka słów o horoskopie i układach z run. Chłopak nie był pewien, czy jego wywód zrobił na Odynie wrażenie.

— Tak, to prawda — powiedział Krasnolud wypranym z emocji tonem. — A czy ktoś wie, co oznacza słowo „futhark”? Nikt?

— Ekhm — to Andrzej chrząknął, by zwrócić uwagę na swoją wyciągniętą rękę. Odyn skinął głową. — Futhark to nazwa jednego z alfabetów runicznych. Jego nazwa pochodzi od początkowych liter alfabetu runicznego: Fehu, Uruz, Thurisaz, Ansuz, Raidho i Kenaz.

— Skoro mówisz, że to nazwa jednego z alfabetów, to może mi powiesz ile ich jest i czym się różnią?

— Różnią się liczbą run. Futhark starszy ma ich 24, a futhark młodszy tylko 16.

— Ale z pewnością nie słyszałeś o futhorku? — nauczyciel najwyraźniej rzucał Andrzejowi wyzwanie.

— Masz na myśli 33-literową odmianę alfabetu z wysp brytyjskich?

— Dokładnie — Odyn niemal zazgrzytał zębami. — Dosyć! Ja mówię, a wy słuchacie i zapisujecie.

            Podczas zajęć poznali nie tylko zapis wszystkich run, ale także ich podział na trzy grupy, po osiem run każda: Freya i Freyji, Hagala oraz Tyra. Tego dnia mieli omówić cztery pierwsze runy, poznać ich znaczenie dosłowne i magiczne, daty, które się do nich odnoszą, a także analogie, symbole i rośliny im odpowiadające. Nie obyło się też bez sentencji.

            Odyn przybliżył im także sylwetki Freya, Freyji i Tyra. Frey był bóstwem urodzaju, roślinności, pokoju, płodności, bogactwa i radości. Jego rodzicami byli bóg spokojnego morza Njörðr i olbrzymka Skadi, która reprezentowała dzikość gór. Freya była jego siostrą bliźniaczką i bóstwem wegetacji, miłości, płodności i magii. Patronowała też wojnie.

            Tyr był nordyckim bogiem wojny, siły i walki. Ale patronował też honorowi, prawu i sprawiedliwości. Został poszkodowany podczas próby poskromienia wilka Fenrira. Gdy bogowie zdali sobie sprawę z tego jak niebezpieczne jest to zwierzę, zwrócili się z prośbą do Krasnoludów o przygotowanie cienkiej, delikatnej sieci, którą podstępem chcieli założyć Fenrirowi. Wilk zezwolił na to, ale pod warunkiem, że jeden z bogów włoży rękę do jego pyska. Padło na Tyra. Gdy Fenrir zorientował się, że wpadł w pułapkę ogryzł rękę boga.

            W przerwie między zajęciami Gosia i Basia miały okazję wreszcie porozmawiać z kuzynem. Wyjaśniły mu, że nie chciały go urazić. Martwiły się o niego. Opowiedziały także o tym jak dziwnie zachowywał się Rudid po jego zniknięciu. On z kolei wyjaśnił, że był bezpieczny, choć nie zdradził gdzie dokładnie spędził noc. Ale zapewnił, że Czarodziej był spokojny, bo wiedział, iż nic mu nie jest. Opisał im także jakie stworzenia spotkał co w zwierzomaniaczce jaką była Gośka wzbudziło lekką zazdrość.

— A skąd tyle wiesz o runach? — spytała dziewczyna.

— Nie zapominaj, że zanim spotkaliśmy się z Łukaszem szukałem informacji na własną rękę. Trochę wtedy poczytałem.

— To nie fair — Baśka lekko się obruszyła. — My nie miałyśmy takich forów.

— I kto to mówi — drażnił się Andrzej. — Pani Zielistka, co o każdym chwaście wie wszystko albo jeszcze więcej. Ty się specjalizujesz w swojej zieleninie, więc pozwól, że ja trochę zabłysnę z horoskopów.

— A ja? — spytała Gosia.

            Pozostała dwójka spojrzała na nią jakby żartowała. Dziewczyna nic nie powiedziała, ale widać było, że coś przykuło jej uwagę. Jej wzrok powędrował w bok i zesztywniała. Andrzej był pewien, że gdyby była psem, to jej uszy zwróciłyby się w stronę dźwięku, który najwyraźniej usłyszała. Złapała komara w locie, gdy tylko zbliżył się do niej na wyciągnięcie ręki. Pozostali spojrzeli na nią wymownie.

— No co? — spytała.

— Dobrze, że każdy z nas ma swoją mocną stronę — stwierdziła Baśka i poszli na obiad.

            Jak do tej pory gospodynie Rudida codziennie zaskakiwały ich jakimś nowym daniem. Jako zupełna noga z gotowania Andrzej był pod szczególnie dużym wrażeniem. Zwłaszcza, że jeszcze się nie zdarzyło, by Skrzatki przygotowały jednodaniowy obiad lub przyszykowały rosół, czy jakąś inną potrawę, którą znałby z Ziemi. Chłopak zastanawiał się na jak długo wystarczy im repertuaru.

            Drugą część dnia Wybrańcy mieli spędzić na nauce sztuk walki bronią. Zajęcia miały odbywać się na polanie przy chacie, nieopodal podestu Wén Shēna. Odyn już na nich czekał, ale nie był sam. Towarzyszyło mu troje Elfów. Żadne z trójki Homectusów nie spodziewało się, że Elfy mogą być tak różnorodne.

            Emilina, szatynka o długich włosach związanych w koński ogon, jasnej skórze oraz zielonych oczach była przedstawicielką Woodlandów. Był to jeden z prastarych królewskich rodów elfickich. Jej rodzina do tej pory władała niewielkim majątkiem ziemskim, miała pod swoimi rządami miasto i zrzeszała grupę leśnych Elfów.

            Gotard reprezentował z kolei Pironerów związanych z Pierwiastkiem Ognia. Miał śniadą cerę, czarne oczy i rude włosy sięgające do karku.

            Ostatnim pomocnikiem była Cloridia Quanassi, której to podporządkowane były wodne Elfy. Jak jednak wyjaśnili Wybrańcom, wszystkie królewskie elfickie rody mieszkały w Veneris, a ich miasta poza Elfami zamieszkiwali też zwykli Czarodzieje. Cloridia miała bladą skórę i płowe włosy, które wyglądały jak „mokra Włoszka” z wplecionymi wodorostami.

            Kiedy już Andrzej i jego kuzynki poznali z kim mają współpracować Odyn zaczął zajęcia. Oparł o podest sześć mieczy, po dwa różnej wielkości. Były one przeznaczone dla Homectusów i ich elfickich partnerów do ćwiczeń.

— Na początek zaczniemy od budowy miecza — oznajmił Krasnolud.

— A co tu jest do nauki — prychnął Andrzej. — Miecz to ostrze i rękojeść. Kuzynki pokiwały głowami zgadzając się z nim.

— Oczywiście — Odyn uśmiechnął się pod nosem i rzucił jakiś czar na jedno z ostrzy.

            Różne części miecza zaczęły żarzyć się różnymi barwami udowadniając Wybrańcowi jak bardzo się mylił. Samo ostrze świeciło teraz co najmniej pięcioma kolorami, a i rękojeść była podzielona.

— Część nazwana przez ciebie ostrzem to głownia miecza — kontynuował nauczyciel pokazując za każdym razem, którą część ma na myśli. — Od rękojeści oddziela ją poprzeczna część zwana jelcem, który chroni dłoń. Głownia składa się z trzech mniej więcej równych części. Są to zastawa, moc i na końcu sztych. Może się zdarzyć, że miecz ma zatępione ostrze nad jelcem. Ta część zwana jest podkrzyżem i pozwala chwycić broń drugą ręką.

            Odyn wziął do rąk najdłuższy miecz i pokazał im część oddzielającą podkrzyże od reszty głowni. Wyglądała ona podobnie do jelca i miała takie samo zadanie. Chroniła drugą dłoń trzymającą za podkrzyże. Nazywano ją wąsami. Wąsy były jednak krótsze od jelca i nieco wygięte. Potem nauczyciel pokazał im trzon rękojeści czyli część z drugiej strony jelca. Zakończona była głownią, która miała ważne znaczenie dla wytwórców broni, ale Wybrańcy nie musieli aż tak zagłębiać się w anatomię miecza.

            Kiedy budowa została już omówiona, Krasnolud przeszedł do głównych rodzajów podzielonych ze względu na długość ostrzy. Miecze jednoręczne były dość krótkie i małe. Ich długość zwykle oscylowała w okolicy jednego metra.

            Miecze dwuręczne były zdecydowanie potężniejsze. Sama głownia liczyła około półtora metra, a z rękojeścią dochodziła do stu osiemdziesięciu centymetrów. Podkrzyże często obite było w tego rodzaju broni skórą. Dwuręczne ostrza nosiło się na ramieniu i zadawało głównie ukośne cięcia znad głowy. Siła takiego ataku była na tyle silna, że przeciwnik z jednoręcznym mieczem najczęściej nie miał szans, a sam dwuręczny miecz nie musiał być nawet ostrzony.

— Czy wiecie jaki jest ostatni rodzaj miecza? — spytał Odyn sięgając po średniej wielkości ostrze.

— To półtorak — odezwał się Andrzej.

— Konkretnie to miecz długi, zwany też półtoraręcznym — uściślił Krasnolud. — Półtorak to potoczna nazwa.

— Znów RPG-i? — szepnęła Gośka do kuzyna.

— No ba.

            Ostrze półtoraręczne mieściło się między mieczem jedno- a dwuręcznym. Osiągało długość do stu czterdziestu centymetrów i miało wydłużoną rękojeść pozwalającą chwycić je drugą ręką, ale często opierała się ona częściowo lub całkowicie na głowicy. Ze względu na jego skuteczność w walce był najpopularniejszym mieczem.

— Zanim przejdziemy do ćwiczeń jeszcze kilka podstawowych zasad — odezwał się Odyn. — Najważniejszą częścią rutyny każdego wojownika, niezależnie od tego jak bardzo jest wtajemniczony i zaawansowany, jest trening! Każdy musi trenować, aby podnosić swoje umiejętności i zachować te zdobyte dotychczas. Innego sposobu na osiągnięcie i podtrzymanie mistrzostwa po prostu nie ma.

            Nauczyciel mówił dalej. Poza Wybrańcami także Elfy słuchały go w skupieniu, choć pewnie znały tę lub podobną przemowę. Odyn mówił jeszcze jakiś czas. Kiedy skończył byli pewni, że zaczną wreszcie ćwiczenia praktyczne, ale Krasnolud oddał tylko głos Elfom. Zapowiadało się na długie popołudnie z teorią.

— Aby uzyskać optymalne rezultaty niezbędna jest dyscyplina — odezwał się Gotard. Miał głęboki głos, o który biłaby się niejedna opera. O ile potrafił śpiewać. — Jedni odnajdują ją wewnątrz siebie, innym trzeba ją narzucić. Jeśli brak wam dyscypliny to tracicie nie tylko swój czas, ale także pozostałych ćwiczących! Jeśli będziecie mieli do nas jakieś uwagi, to możecie je przekazać po treningu. Niemniej ważnym elementem jest skupienie. Początkowo koncentrowanie się może być trudne, ale z czasem będzie wam przychodzić coraz łatwiej aż w końcu będziecie się koncentrować automatycznie. Kiedy jesteście skupieni kontrolujecie to co robicie i jesteście świadomi, gdzie popełniacie błąd. A propos błędów. Musicie uświadomić sobie, że nie jesteście nieomylni i możecie być słabi. Pracujcie nad znajdowaniem i poprawianiem błędów, a nie nad ich tuszowaniem! Istotne jest wyzbycie się uprzedzeń i słuchanie rad wojowników z większym doświadczeniem. Otwarty umysł jest ważny nie tylko w sztukach walki. Przydaje się także w życiu codziennym.

            Miejsce Gotarda zajęła Cloridia. Stała dumnie i mówiła melodyjnym, ale pewnym głosem. Elfka przytoczyła im kilka myśli, które podczas treningów rodzą się w umysłach studentów. Z początku niełatwo w ogóle zdać sobie sprawę z ich istnienia, ale po jakimś czasie można się nauczyć rozpoznawać je i kontrolować, aż zupełnie przestaną się pojawiać.

            Należy wyzbyć się myśli, że umie się już jakąś technikę. Celem ćwiczenia konkretnego sposobu czy układu jest zapamiętanie ich przez ciało, aby podczas walki, kiedy działa się w stresie, użyć ich w odpowiednim miejscu i czasie. Zawsze jest coś do poprawienia, a ćwiczenia technik nigdy nie jest za wiele. Twierdzenie, że coś się umie jest najczęściej spowodowane lenistwem lub brakiem skupienia. Tak samo często jak techniki, należy ćwiczyć podstawy. Albo nawet jeszcze częściej, bowiem podstawy są nawet ważniejsze. Bez ich opanowania każda technika będzie fałszywa, czyli źle wykonana.

            Każdą technikę trzeba wykonywać dokładnie tak, jak przedstawił ją instruktor. Każda z technik ma ograniczone pole zastosowań i jakiekolwiek odstępstwo od tej zasady może przynieść niepożądane skutki. Dlatego jeśli wykonuje się technikę zgodnie z tym, co prezentuje instruktor, to wszelkie słabości i silne strony wyjdą na jaw podczas ćwiczeń.

            Najczęściej zdarza się, że każde kolejne ćwiczenie wykonuje się szybciej od poprzedniego, co wiąże się z chęcią szybkiego opanowania wykonywania technik. Ale często jest tak, że szybkość ma za zadanie jedynie ukryć błędy, a to źle, bo wtedy nie ma szans ich poprawić. Początki to zawsze obserwowanie swojego ciała i uczenie go, a to można zrobić jedynie powoli. Na szybkość i siłę przyjdzie czas.

            Istotne jest ćwiczenie płynności, które polega na przechodzeniu między technikami. W walce nie zdarza się, aby można było wrócić do pozycji wyjściowej. Dlatego ważna jest koncentracja na tym, co się robi i sprawdzanie za każdym razem własnej postawy.

— Walka wymaga decydowania o podjęciu działania w ułamku sekundy — powiedziała Emilina zajmując miejsce poprzedniczki. — Miecz to narzędzie jak każde inne. Zawsze można go zmienić. Ale niezmienna jest umiejętność obserwacji, którą trzeba ćwiczyć. Pomogą wam w tym ćwiczenia zmuszające do natychmiastowego reagowania na akcję podjęte przez jednego, a nawet kilku przeciwników. Trening ma na celu samodoskonalenie. Ćwiczycie przede wszystkim dla siebie, a oszukując, tylko siebie oszukujecie. Koniec końców tylko wy zyskujecie lub tracicie na tym co robicie. Dlatego skupiajcie się na tym, aby dobrze wykonywać swoje zadania, a nie na tym co robi partner w ćwiczeniach. Zapomnijcie, że jest waszym przyjacielem lub rodziną, nie pomagajcie mu. Każdy z was skorzysta, jeśli będzie znał i naprawiał swoje błędy.

            Na koniec Odyn miał im jeszcze do przekazania kilka rad i podsumowań. Podczas ćwiczeń należało zachować taki dystans, na którym wykonywane uderzenie rzeczywiście odniosłoby zamierzony skutek. Ćwiczyć należy powoli i dokładnie, aby każdy z partnerów miał czas na naukę i działanie. Ćwiczenie powinno wyglądać tak, jakby walczyło się naprawdę, a partnera traktować jak wroga, któremu się nie pomaga. Dzięki temu jeśli źle wykona zadanie, sam się o tym przekona, gdy dosięgnie go uderzenia przeciwnika. Najważniejsza jest intencja i dokładność, nie szybkość i siła. Te ostatnie przyjdą z czasem. Dzięki ćwiczeniom z różnymi partnerami poznaje się reakcje innych ludzi, które są różne w zależności od człowieka.

— No — powiedział w końcu Krasnolud – to chwytajcie za miecze.